Veel sporters komen na hun piekmoment in een zwart gat terecht en een vangnet is er niet
(gepubliceerd op 17 februari 2016)
Nog een maand of vijf, dan beginnen de Olympische Spelen, de hoogmis voor duizenden topsporters in de wereld. Maar wat als die mooie spelen in Rio de Janeiro voorbij zijn, hoe loopt het dan af met de sporters die net hun piekmoment hebben gehad? Soms niet goed, tot een depressie aan toe. En een vangnet is er niet.
Al snel nadat hordeloper Gregory Sedoc (34) in de zomer van 2012 de halve finale op de Olympische Spelen in Londen had gelopen, kwam bij hem de vraag op wat hij met zijn leven moest gaan doen. In de kleedkamer na de race besefte hij al dat hij geen volgend doel had. ,,Ik had vier jaar naar het toernooi toegewerkt en ik vroeg me af of het mijn laatste Olympische Spelen zou worden,” vertelt Sedoc, die aan het begin van zijn race geblesseerd raakte en de strijd moest staken.
Naast zijn sportloopbaan werkte de Amsterdammer lange tijd bij Defensie. Dat werk pakte hij na de huldigingen en de feestjes weer op, maar niet veel later zat hij thuis eindeloos uit het raam te staren. ,,Ik was moedeloos, had geen energie meer en sloot me af van de buitenwereld. Dat is wat mensen niet zien. We lopen allemaal de polonaise als het goed gaat en de Spelen worden groot gemaakt, maarhet leven na de Spelenwordt vergeten. Voor mij was dat een burn-out met een depressie erbovenop,” aldus Sedoc.
